{"id":22716,"date":"2024-06-20T13:50:03","date_gmt":"2024-06-20T11:50:03","guid":{"rendered":"https:\/\/filmforward.nl\/?p=22716"},"modified":"2024-06-20T16:31:45","modified_gmt":"2024-06-20T14:31:45","slug":"verslag-eindpresentaties-vrijplaats-op-maat-beeldbepalers","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/filmforward.nl\/oud\/verslag-eindpresentaties-vrijplaats-op-maat-beeldbepalers\/","title":{"rendered":"Verslag eindpresentaties Vrijplaats op maat Beeldbepalers"},"content":{"rendered":"

De Vrijplaats is een vrije werk- en denkruimte waar film- en AV-professionals onderzoek kunnen doen ter verdieping van hun beroepspraktijk. Op veertien juni vonden in LAB111 de eindpresentaties van <\/em>Vrijplaats op maat: beeldbepalers plaats<\/em><\/a>. Curator van Vrijplaats en filmjournalist Dana Linssen interviewde zes Beeldbepalers over hun onderzoek.\u00a0<\/em><\/p>\n

\u2018De AV-professional verdient veel meer ruimte en tijd om zich te ontwikkelen,\u2019 opent curator Dana Linssen<\/strong><\/a>.\u2018Vrijplaats biedt de gelegenheid om te maken en te experimenteren zonder dat er direct een resultaat hoeft te zijn.\u2019 Deze vijfde editie van de Vrijplaats ligt de nadruk op interdisciplinariteit: een regisseur, een kostuumontwerper, een fotograaf en drie cinematografen vormen de selectie. Aan kruisbestuiving geen gebrek.<\/p>\n

Benito Strangio<\/strong><\/a> is een cinematograaf met een grote staat van dienst. Hij gebruikte de Vrijplaats om uit zijn eigen kaders te breken. \u2018Met enige regelmaat denk ik: het lijkt me te gek om hier een film van te maken. Mensen vragen me dan altijd: wat is het verhaal? En dan weet ik dat niet. Ik wil bewogen \u00e9n wakker geschud worden.\u2019 Naar aanleiding van een gesprek dat Benito met zijn zus over hun moeder voerde, moest hij concluderen dat hij zijn moeder eigenlijk nauwelijks kende. \u2018Ik dacht: ik kan haar natuurlijk gewoon gaan filmen,\u2019 zegt Benito en hij toont ons een fragment van wat hij als \u2018filmische schets\u2019 bestempelt. Het mag nog slechts een schets zijn, Benito maakte een zeer indringend portret van zijn moeder. \u2018Ik was niet van plan een therapeutische film te maken, maar dat werd het wel. Het was wonderlijk en ingewikkeld: door mijn cameralens zag ik dingen waarvoor mijn ogen jaren blind waren. In mijn beroepspraktijk ben ik heel resultaatgericht: ik kom eigenlijk altijd thuis met een volle kaart. De Vrijplaats gaf me de vrijheid om zo nu en dan een dag niet te filmen. Zo had ik ruimte om de complexiteit die met dit project gemoeid ging echt aan te gaan en het een plekje te geven.\u2019<\/p>\n

Regisseur Luca Meisters <\/strong><\/a>en cinematograaf Judith Boeschoten<\/strong><\/a>\u00a0<\/strong>begonnen allebei aan de Vrijplaats met hun eigen onderzoeksvraag. Als regisseur wilde Luca meer research doen naar beeld: hoe vertaal je idee\u00ebn naar het opknippen in shots? Judith onderzocht tijdens Vrijplaats hoe subjectieve en objectieve camerastandpunten het effect van decoupage be\u00efnvloeden. De twee makers bundelden hun krachten en maakten twee verschillende versies van dezelfde komische sc\u00e8ne. De eerste keer is de sc\u00e8ne met objectieve camerastandpunten gefilmd, vervolgens is ze meer subjectief gefilmd. \u2018Mijn hypothese was dat comedy een zekere afstand vereist\u00a0 om grappig te kunnen zijn,\u2019 legt Judith uit. \u2018Als ongemak of iets wat buiten de norm valt t\u00e9 dichtbij komt, wordt het onprettig, maar van een afstandje kun je erom lachen.\u2019 En inderdaad, de getoonde fragmenten bevestigen Judiths hypothese. \u2018Het was heel fijn om gewoon een dag vrij te zijn om deze sc\u00e8ne zo vaak als we wilden te filmen,\u2019 valt Luca bij. \u2018We hadden niet gerepeteerd met de acteurs, filmden een ziekenhuis-sc\u00e8ne in een parkje\u2026Dit is zo\u2019n leuke en onderzoeksgerichte manier van werken, je komt echt op andere dingen uit dan je van tevoren dacht.\u2019<\/p>\n

Josine Immoos<\/strong><\/a> is kostuumontwerper en onderzocht het wankele evenwicht tussen creatieve vrijheid en historische en culturele correctheid. Als maker was ze zich altijd al bewust van haar verantwoordelijkheid die balans te vinden; haar medewerking aan de speelfilm Bulad\u00f3 <\/em>verstevigde haar interesse in deze materie. Josine contrasteert het cultureel incorrecte kostuumontwerp van Memoirs of a Geisha<\/em> met het oogverblindende maar historisch incorrecte werk van Sandy Powell in The Favourite<\/em>. \u2018Werner Herzog heeft het over de esthetische waarheid. Met gestileerdheid en po\u00ebzie kun je tot een dieper soort waarheid komen, dat vind ik een mooie visie,\u2019 zegt Josine. \u2018Maar waar ligt de grens? En tegen welke prijs?\u2019 Dana is lyrisch over Josines research. \u2018Josine kwam echt met een onderwerp waar we nog lang niet klaar mee zijn!\u2019 zegt ze. De vrouwen zouden graag een panelgesprek met andere av-professionals over het onderwerp organiseren. \u2018En wie weet komt er nog een goed artikel uit voort,\u2019 zegt Josine.<\/p>\n

Voor Robin Alysha Clemens<\/strong><\/a> bood de Vrijplaats gelegenheid om de grenzen van haar genre, de documentaire, verder te verkennen. Naarmate haar artistieke praktijk voortschrijdt, vervaagt de scheidslijn tussen documentaire en kunst. \u2018Alle projecten die ik doe zijn vanuit de basis documentaire, maar ik ben ook een esthetische maker die verhalen wil vertellen, dus ik wil thema\u2019s ook echt naar mijn hand zetten. Maar wanneer is iets mijn verhaal en wanneer is het mijn onderwerp dat spreekt?\u2019 vraagt Robin zich af. Ze is afgestudeerd fotograaf en de laatste tijd maakt ze ook met grote bevlogenheid bewegend beeld. De Vrijplaats stelde Robin in staat om meer met bewegend beeld te experimenteren. \u2018Ik vond het heel spannend’, zegt ze ontwapenend, \u2018en eigenlijk ben ik er nog steeds onzeker over!\u2019<\/p>\n

\u2018Dat hoeft echt niet, het grote geluk van de Vrijplaats was echt dat ik jou tegenkwam!\u2019 Cinematograaf Claire Pijman<\/strong><\/a>, <\/strong>die tijdens haar residency als DoP \u00a0aan een door Robin geregisseerde documentaire meewerkte, is het duidelijk niet met die bescheiden uitspraak eens. Tijdens de Vrijplaats verkende Claire nieuwe vormen van beeldtaal. \u2018Ik merkte dat ik lang aan het werk was en ik dingen vaak op dezelfde manier deed. Op een gegeven moment dacht ik: ik wil toch meer, ik wil de dingen meer zoals ik ze in mijn hoofd heb filmen. Ik wil de werkelijkheid niet alleen vangen, maar ook echt in haar ingrijpen. Vrijplaats bewoog me ertoe om deze uitdaging aan te gaan, dus ik wil FilmForward heel erg bedanken.\u2019<\/p>\n

\u2018We moeten helaas heel snel de zaal uit lieve mensen!\u2019 De curator deelt met spijt mee dat de tijd erop zit. Negentig minuten vliegen voorbij als een kwartiertje wanneer je met zes makers barstensvol verhalen praat. \u2018En al die mooie toekomstbeloftes moeten we maar meenemen naar de borrel,\u2019 luidt Dana\u2019s slotwoord.<\/p>\n

Tekst: Wiard van der Kooij | Foto: Amie Galbraith<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De Vrijplaats is een vrije werk- en denkruimte waar film- en AV-professionals onderzoek kunnen doen ter verdieping van hun beroepspraktijk. Op veertien juni vonden in LAB111 de eindpresentaties van Vrijplaats op maat: beeldbepalers plaats. Curator van Vrijplaats en filmjournalist Dana Linssen interviewde zes Beeldbepalers over hun onderzoek.\u00a0 \u2018De AV-professional verdient veel meer ruimte en tijd […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":22719,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[75],"tags":[],"class_list":["post-22716","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-nieuws-en-activiteiten"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/filmforward.nl\/oud\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22716","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/filmforward.nl\/oud\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/filmforward.nl\/oud\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/filmforward.nl\/oud\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/filmforward.nl\/oud\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=22716"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/filmforward.nl\/oud\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22716\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":22765,"href":"https:\/\/filmforward.nl\/oud\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22716\/revisions\/22765"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/filmforward.nl\/oud\/wp-json\/wp\/v2\/media\/22719"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/filmforward.nl\/oud\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=22716"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/filmforward.nl\/oud\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=22716"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/filmforward.nl\/oud\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=22716"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}